محمدعلی بهمنی درگذشت + زندگینامه و آثار

محمدعلی بهمنی شاعر غزل‌سرا درپی سکته مغزی و وخامت شرایط جسمانی، شب گذشته در سن ۸۲ سالگی (جمعه ۹ شهریور ۱۴۰۳) در تهران درگذشت.

کد خبر: ۱۸۸۴

تاریخ: ۱۰ شهريور ۱۴۰۳ - ۰۶:۱۳

راستان | عباس سجادی سخنگوی ستاد پیگیری وضعیت حال استاد محمدعلی بهمنی ساعاتی قبل خبر درگذشت این شاعر را داد.

به گفته این شاعر علی رغم اینکه در آخرین لحظات پزشکان تلاش کردند با احیای قلبی وضعیت حال استاد را به پایداری برسانند اما پس از دوبار احیای قلبی این مهم میسر نشد و استاد محمدعلی بهمنی حوالی ساعت ۲۳ امروز جمعه نهم شهریور ماه آسمانی شد.

لازم به یادآوریست که زمان  آیین تشییع این شاعر بزرگ معاصر  در تهران و تدفین ایشان در بندرعباس طی اطلاعیه‌های بعدی به اطلاع عموم خواهد رسید.

زندگی و آثار محمدعلی بهمنی

محمدعلی بهمنی اواخر خرداد ۱۴۰۳ در اثر سکته مغزی در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان بستری شد، پزشکان اعلام کرده بودنداین شاعر قدرت تکلم خود را از دست داده است. اما در روزهای بعد وضعیت سلامت او رو به بهبود رفته و قدرت تلم خود را بازیافته بود. اما سلامت این غزل‌سرا چهارشنبه شب ۳۱ مرداد ۱۴۰۳ بعد از خونریزی مغزی مجدد روبه وخامت رفته بود.

بهمنی شاعر و غزل سرا، متولد ۱۳۲۱ در دزفول است. فریدون مشیری نخستین کسی بود که توانایی شعرگویی را در بهمنی، پیدا کرد و او نخستین شعرش را در ۱۰ سالگی برای مادرش سرود و مجله «روشن فکر» در سال ۱۳۳۱ آن را چاپ کرد.

بهمنی از سال ۱۳۴۵ همکاری خود را با رادیو آغاز کرد و و برنامه صفحه شعر را با همکاری شبکه استانی خلیج فارس ارائه داده است. او از سال ۱۳۵۲ ساکن بندرعباس شد و پس از پیروزی انقلاب، به تهران آمد و مجدد به سال ۱۳۶۳ به بندرعباس عزیمت کرد و در حال حاضر نیز، ساکن همانجاست.

وی یکی از توانمندترین و موثرترین ترانه سرایان این دوره است و تاکنون با هنرمندان زیادی در عرصه موسیقی همکاری داشته است. «خرچنگ های مردابی» (حبیب)، «دهاتی» (شادمهر عقیلی)، «رودخونه‌ها» (رامش)، «هوای حوا» (ناصر عبداللهی)، «چه آتش‌ها» (همایون شجریان)، «پرده نشین» (علیرضا قربانی)، «هوای قفس» (حمیرا) و... بخشی از آثار ماندگار این استاد ادبیات ایران در همه سالهای همنشینی با خواننده‌های ایرانی است.

نخستین مجموعه بهمنی به نام «باغ لال» را انتشارات بامداد در سال۱۳۵۱ منتشر کرد و درپی آن آثار بسیاری از وی به دست مخاطبانش رسید. دو مجموعه «گاهی دلم برای خودم تنگ می شود» و «شاعر شنیدنی است» از آثار بسیار مشهور در کارنامه بهمنی، به چاپ دهم نیز رسیده است. بهمنی سال ۱۳۷۸ غزل سرای نمونه کشور شد و سال ۱۳۸۵ در نخستین دوره جشنواره شعر فجر به اتفاق حسین منزوی برگزیده بخش شعر کلاسیک شد و در فهرست چهره‌های ماندگار شعر قرار گرفت.

در بین آثار بهمنی «گاهی دلم برای خودم تنگ می شود» در رشد غزل معاصر، مجموعه‌ای تأثیرگذار است. عشق از جمله مضمون غزل‌های اوست. بسیاری بر این عقیده‌اند که غزل‌های او وام‌دار سبک و سیاق نیما یوشیج است.

آنچنان که خود او می‌گوید: «جسمم غزل است اما روحم همه نیمایی است در آینه تلفیق این چهره تماشایی است.»

محمدعلی بهمنی در سال ۱۳۷۸ تندیس خورشید مهر به‌عنوان برترین غزل‌سرای ایران را دریافت کرد.در سال ۱۳۸۳ همزمان با برگزاری ششمین کنگرهٔ سراسری شعر و داستان جوان در بندرعباس نکوداشت محمدعلی بهمنی برگزار شد

حواشی فعالیت‌های حرفه‌ای بهمنی

او در سال‌های اخیر با حواشی هم روبه‌رو شد، از جمله می‌توان به حضور او در مراسم شعرخوانی «نه دی» و نامه یغما گلرویی و پاسخ‌گویی خود او اشاره کرد.

حبیب محبیان، خواننده سرشناس در یکی از قسمت‌های آهنگ خرچنگ‌های مردابی که شعر آن از محمد علی بهمنی است اشتباه می‌کند و آن قسمت را اشتباه می‌خواند و به خاطر عدم دسترسی شاعر به خواننده این آهنگ به همان صورت می‌ماند.

او در شهریور ۱۳۹۷ با انتشار مطلبی، خداحافظی‌اش از ریاست شورای شعر و ترانه دفتر موسیقی وزارت ارشاد را اعلام کرد.

وی در انتهای یادداشت خود چنین نوشت: «من باآگاهیِ اشتباهم از قبول (ریاست شورای ترانه)- نه به‌دلیل این که شش ماه است کارشناسانش هم حقوقی دریافت نکرده‌اند. فقط به این دلیل که دیگر مزاحم ترانه‌های ضعیف نباشم. باشرم خداحافظی می‌کنم.»

مجموعه اشعار

باغ لال (۱۳۵۰)

در بیوزنی (۱۳۵۱)

عامیانه‌ها (۱۳۵۵)

گیسو، کلاه، کفتر (۱۳۵۶)

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود (۱۳۶۹)

دهاتی (۱۳۷۷)

غزل (۱۳۷۷)

شاعر شنیدنی است (۱۳۷۷)

عشق است (۱۳۷۸)

نیستان (۱۳۷۹)

کاسهٔ آب دیوژن، امانم بده (۱۳۸۰)

این خانه واژه‌های نسوزی دارد (۱۳۸۲)

من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم (۱۳۸۸)

غزل زندگی کنیم (گزیده غزل) (۱۳۹۲)

نمونه اشعار و ترانه‌ها

دراین زمانهٔ بی‌های و هوی لال‌پرست        خوشا به حال کلاغان قیل و قال‌پرست
چگونه شرح دهم لحظه‌لحظهٔ خود را        برای این‌همه ناباور خیال‌پرست
به شب‌نشینی خرچنگ‌های مردابی        چگونه رقص کند ماهی زلال‌پرست
رسیده‌ها چه غریب و نچیده می‌افتند        به پای هرزه‌علف‌های باغ کال‌پرست
رسیده‌ام به کمالی که جز اناالحق نیست        کمال دار برای من کمال‌پرست
هنوز زنده‌ام و زنده بودنم خاری‌ست        به تنگ‌چشمی نامردم زوال‌پرست

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

با این‌که از خودم به خودم نزدیک‌ترم هنوز

با این‌که دوست دارم و این دوست داشتن

مانند روز و شب به جهان روشنی‌ست، پُر زَوال نیست

آه‌ای عجیب‌ترین لحظات حضور عشق

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

گاهی دلم برای خودم... بله! برای خودم

که آینه‌ای در برابرم بایستد

و بر عکس همه، رو به آینه‌ای دیگر

و من از خود بپرسم: آیا تو؟ تو؟

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

و راه دوری ندارم که برگردم به خودم