راهکار جالب محققان برای مقابله با پیری: سفر بروید!

پیری فرآیندی برگشت‌ناپذیر است. اگرچه نمی‌توان آن را متوقف کرد، اما می‌توان سرعت آن را کاهش داد.

کد خبر: ۱۹۹۷

تاریخ: ۱۷ شهريور ۱۴۰۳ - ۰۹:۵۱

راستان | محققان دانشگاه ادیث کوان در استرالیا معتقدند که استفاده از کرم شب رتینول را باید فراموش کرد، چرا که سفر می‌تواند بهترین راه برای مقابله با پیری زودرس باشد.

به گزارش یورونیوز، برای اولین بار، یک مطالعه میان رشته‌ای، نظریه آنتروپی را در حوزه گردشگری به کار برده و دریافته است که سفر می‌تواند مزایای سلامتی مثبتی از جمله کند کردن علائم پیری داشته باشد.

به روند کلی حرکت جهان به سمت مرگ و بی‌نظمی، آنتروپی گفته می‌شود.

نظریه آنتروپی نشان می‌دهد که گردشگری می‌تواند باعث تغییرات آنتروپی شود، بدین سان که تجربیات مثبت ممکن است افزایش آنتروپی را کاهش داده و سلامتی را افزایش دهد، حال آنکه تجربیات منفی ممکن است به افزایش آنتروپی کمک کرده و سلامت را به خطر بیندازند.

فانگلی هو، دانشجوی دکترای دانشگاه ادیث کوان در استرالیا گفت: «پیری فرآیندی برگشت‌ناپذیر است. اگرچه نمی‌توان آن را متوقف کرد، اما می‌توان سرعت آن را کاهش داد.»

خانم هو خاطرنشان کرد که تجربیات مثبت سفر می‌تواند سلامت جسمی و روانی افراد را از طریق قرار گرفتن در محیط‌های جدید، مشارکت در فعالیت‌های فیزیکی و تعامل اجتماعی و پرورش احساسات مثبت افزایش دهد.

این مزایای بالقوه از طریق اقداماتی مانند گردشگری تندرستی، گردشگری سلامت و گردشگری یوگا تایید شده است.

خانم هو افزود: «گردشگری فقط وقت‌گذرانی و تفریح ​​نیست، بلکه می‌تواند برای سلامت جسمی و روانی افراد نیز مفید باشد.»
گذر زمان را با سفر درمانی آهسته کنید

فانگلی هو افزود که اگر به سفر درمانی از منظر آنتروپی نگاه کنیم،‌ درخواهیم یافت که سفر مثل یک مداخله بهداشتی پیشگامانه عمل می‌کند. یک تعامل سازنده با محیط یا تجربیات مثبت سفر ممکن است به بدن کمک کند تا با تعدیل چهار سیستم اصلی خود، وضعیت آنتروپی را در سطوح پایین حفظ کند.

گردشگری معمولاً افراد را در معرض محیط‌های جدید و فعالیت‌های آرامش‌بخش قرار می‌دهد. این شرایط جدید می‌تواند پاسخ‌های استرسی را تحریک کرده و نرخ متابولیک را افزایش دهد و بر فعالیت‌های متابولیک و قابلیت‌های خودسازماندهی بدن تأثیر مثبت بگذارد. این بستر همچنین ممکن است پاسخ‌های منعطف و سازگار را از طرف سیستم ایمنی تحریک کنند.

خانم هو گفت که این نوع واکنش، توانایی بدن برای درک و دفاع از خود در برابر تهدیدات خارجی را بهبود می‌بخشد.

او گفت: «به زبان ساده، سیستم دفاع شخصی بدن انعطاف‌پذیرتر می‌شود. هورمون‌هایی که برای ترمیم و بازسازی بافت‌ها مفید هستند ممکن است آزاد شوند و عملکرد سیستم خود ترمیمی را ارتقا دهند.»

فعالیت‌های مسافرتی که با فراغت خاطر انجام شود ممکن است به کاهش استرس مزمن، کاهش فعالیت بیش از حد سیستم ایمنی بدن و تشویق عملکرد طبیعی سیستم دفاع شخصی کمک کند. فعالیت‌های تفریحی ​​به طور بالقوه تنش و خستگی را در عضلات و مفاصل آزاد می‌کند.

خانم هو توضیح داد که این تسکین به حفظ تعادل متابولیک بدن کمک می‌کند و اثربخشی سیستم ضدسایش و ضدخمودگی را افزایش می‌دهد و به اندام‌ها و بافت‌ها اجازه می‌دهد در حالت آنتروپی پایین بمانند.

سفر اغلب دربرگیرنده فعالیت‌های فیزیکی مانند کوهنوردی، پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری است. فعالیت بدنی می‌تواند متابولیسم، مصرف انرژی و دگرگونی مواد را افزایش دهد، که همگی به هماهنگی سیستم‌های خودسازمانده بدن کمک می‌کنند.

پشتیبانی از سیستم خود درمانی

سفر می‌تواند عملکرد ایمنی بدن و قابلیت‌های دفاع از خود را افزایش دهد و مقاومت بدن را در برابر خطرات خارجی تقویت کند.

ورزش بدنی همچنین ممکن است گردش خون را بهبود بخشد، انتقال مواد مغذی را تسریع کند و به دفع مواد زائد برای حفظ یک سیستم خوددرمانی فعال کمک کند. خانم هو گفت: ورزش متوسط ​​برای استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و مفاصل علاوه بر حمایت از سیستم ضد ساییدگی بدن مفید است.

او گفت: «درگیر شدن در این فعالیت‌ها می‌تواند عملکرد ایمنی و قابلیت‌های دفاعی بدن را تقویت کند و انعطاف‌پذیری آن را در برابر خطرات خارجی تقویت کند. ورزش بدنی همچنین گردش خون را بهبود می‌بخشد، انتقال مواد مغذی را سرعت می‌بخشد و به دفع مواد زائد کمک می‌کند، همه این‌ها از یک سیستم خوددرمانی فعال پشتیبانی می‌کنند. علاوه بر این، ورزش متعادل می‌تواند ​​به استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و مفاصل کمک ‌کند و در عین حال از مکانیسم‌های ضد سایش و ضد خمودگی بدن حمایت می‌کند.»
بی‌گدار به آب نزنید

با این حال ، این تحقیق اذعان دارد که در این مسیر،‌ گردشگران ممکن است با چالش‌هایی مانند بیماری‌های عفونی، تصادفات، جراحات، خشونت، مسائل ایمنی آب و غذا و نگرانی‌های مربوط به تعامل نامناسب گردشگری مواجه شوند.

«گردشگری می‌تواند شامل تجربیات منفی نیز باشد که به طور بالقوه منجر به مشکلات سلامتی می‌شود و به موازات، روند آنتروپی را افزایش دهد. نمونه بارز آن بحران بهداشت عمومی کوید-۱۹ است.»