سیدنی سوئینی با ۱۳ کیلو افزایش وزن هالیوود را شوکه کرد/ آیا او از پس نقش «کریستی مارتین» برآمد؟

سیدنی سویینی به زن جذاب هالیوود معروف است که حواشی زیادی هم خلق می‌کند. با این حال او به خاطر بازی در نقشی کریستی مارتین سیزده کیلو چاق شده است. آیا از دست دادن جذابیت هالیوودی او، توانسته بازی خوبی از او در این فیلم بسازد؟

کد خبر: ۹۶۸۹

تاریخ: ۱۷ شهريور ۱۴۰۴ - ۲۱:۲۳

راستان| پیش از اکران جهانی فیلم کریستی (Christy) در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، بازی سیدنی سوینی در این فیلم توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. چراکه او برای این نقش، تغییر فیزیکی باورنکردنی‌ای را تجربه کرد: 13 کیلو افزایش وزن و یک کلاه گیس قهوه‌ای.

این نشان می‌داد که ستاره فیلم «ایفوریا» عمداً از شخصیت بمب خبری خود فاصله می‌گیرد تا در جدیدترین فیلمش، فیلم زندگینامه‌ای به کارگردانی دیوید میشد (David Michôd)، که در آن نقش کریستی مارتین، بوکسور بی‌پروا را بازی می‌کند، ایفای نقش کند. اما دامنه‌ی توانایی‌های سوینی به جایی که کریستی از او انتظار دارد، نمی‌رسد.

اگرچه برخی منتقدان بازی سوینی را به عنوان بهترین بازی دوران حرفه‌ای‌اش تحسین می‌کنند و مطمئناً این بازی می‌تواند شانس او را برای او جایزه اسکار بالا ببرد، با این‌حال به نظر می‌‍رسد او چندان نتوانسته در نقش یک زن بوکسور برآید.

به گزارش راستان، سوینی مانند نیکول کیدمن در فیلم «ساعت‌ها» یا کریستین بیل در تقریباً هر فیلمی که بازی می‌کند، دچار تحول فیزیکی شده است. موضوعی که ایده‌آل‌های هالیوود درباره ظاهر زنان را رد می‌کند.

به علاوه، او نقش یک مبارز واقعی را بازی می‌کند، مانند هیلاری سوانک، برنده اسکار (دختر میلیون دلاری) یا رابرت دنیرو در فیلم «گاو خشمگین». اما سوینی حضور یا شدت هیچ‌کدام را روی پرده ندارد.

کریستی مارتین که بود؟

در دهه ۱۹۸۰، مارتین حرفه بوکس را آغاز کرد که منجر به لحظات پیشگامانه‌ای مانند تبدیل شدن به اولین زنی که با دان کینگ، برگزارکننده مسابقات بوکس، قرارداد امضا کرد و اولین بوکسور زنی که روی جلد مجله «اسپورتس ایلاستریتد» ظاهر شد، شدند.

سیدنی سوینی در کریستی مدعی اسکار است؟

به نظر می‌آید که نه. اینخی نقاط برجسته قوی نیست.سویینی لهجه خوبی در این فیلم ندارد. همچنین او با کریستی متفاوت است چراکه او فاقد لحن و فیزیک بدنی است.

با وجود تمام ملودرام شخصی، بوکس واقعی در کریستی گم می‌شود. سوینی نمی‌تواند مشت قانع‌کننده‌ای بزند، بنابراین ناک‌اوت‌های کریستی مانند فیلم‌های راکی، کرید یا حتی گرل‌فایت که از قاب‌های سفید برای القای تماس دستکش‌های بوکس با یکدیگر استفاده می‌کردند، نیست. صحنه‌های بوکس  فاقد قدرت در طراحی رقص و اجرا هستند. با این حال، کارگردان در بازآفرینی خشونتی که در خانه اتفاق می‌افتد، مهارت بسیار بیشتری از خود نشان می‌دهد.