مصاحبه قیاسی با مدیری؛ وقتی شکارچی، شکار شد!

راستان| عصر ایران نوشت: شب گذشته در آخرین قسمت برنامه پامپ، امیرحسین قیاسی میزبان مهران مدیری بود. اتقاقی که به جرأت یکی از پرحاشیه‌ترین رخدادهای رسانه‌ای هفته‌های اخیر به حساب می‌آید. از همان لحظه‌ای که خبر حضور مهران مدیری به عنوان میهمان پایانی منتشر شد، موجی از کنج‌کاوی و هیجان فضای مجازی را در بر گرفت و پس از انتشار تیزر، این انتظار به اوج خود رسید.

 مخاطبان که عادت داشتند قیاسی را در قامت یک کمدین جسور و گاه بی‌رحم ببینند، منتظر بودند تا ببینند او چگونه با "غول مرحله آخر" طنز ایران روبه رو می‌شود. اما آنچه در عمل رخ داد، نه تنها با انتظارات هم‌سو نبود، بلکه به کلی خلاف جریان تمام قسمت‌های پیشین این برنامه را شاهد بودیم.

در تمام طول این فصل، امیرحسین قیاسی با فرمولی مشخص و البته موفق پیش رفته بود. استراتژی او مبتنی بر قرار دادن میهمان در «موقعیت ضعف» بود. او با سوالاتی که گاه رنگ و بوی زرد هم به خود می‌گرفت و گاه با هدف‌گیری نقاط کور دانش میهمانان طراحی شده بود، فضایی کمدی می‌ساخت که در آن، خودش دست بالا را داشت.

 به یاد بیاورید قسمت‌هایی را که او خوانندگان نسل جوان پاپ، مانند اشوان یا اعضای گروه ماکان بند را با پرسش‌های ساده‌ای درباره مفاخر موسیقی ایران (همچون استاد عبدالحسین مختاباد) به چالش می‌کشید. اطلاع نداشتن میهمانان، لحظاتی کمیک خلق می‌کرد و قیاسی پیروزمندانه بر این ناآگاهی سوار می‌شد. یا در نمونه‌ای دیگر، شوخی‌های تند و تیز با سبک زندگی و محل سکونت فریبا نادری در زعفرانیه، که موجی از واکنش‌های منفی مردمی علیه آن بازیگر را برانگیخت دقیقاً همان چیزی بود که برنامه به دنبال آن بود: وایرال شدن باجنجال‌آفرینی.

اما در رویارویی با مهران مدیری، ورق کاملاً برگشت. چرا که مصاحبه آن‌طور که مدنظر تیم سازنده بود پیش نرفت و جنس این گفت‌وگو از بیخ و بن با تجربیات قبلی متفاوت از آب درآمد.

    قیاسی که همواره فرد غالب و مسلط صحنه به نظر می‌آمد این بار در برابر کاریزما و تجربۀ سنگین مهران مدیری، عملاً خلع سلاح شد. مدیری نه تنها اجازه نداد قیاسی او را به گوشه رینگ ببرد، بلکه با تسلطی مثال‌زدنی بر اتمسفر مصاحبه، کنترل کامل فضا را در دست گرفت. شوخی‌های قیاسی یکی پس از دیگری بی‌اثر می‌ماند و به دیوارِ بی‌تفاوتی یا پاسخ‌های رندانه مدیری برخورد می‌کرد.

  چرایی این اتفاق را می‌توان در یک دیالوگ کلیدی و طلایی در اواسط مصاحبه جُست؛ جایی که فلسفه برنامه قیاسی زیر سؤال رفت. زمانی که قیاسی کوشید با پرسیدن درباره کلکسیون ساعت و دارایی‌های شخصی مدیری، همان مسیر همیشگی‌ را طی کند ولی با سدی محکم مواجه شد و مدیری صراحتاً پرسید: «برنامه‌تان زرد است؟ چه اهمیتی دارد این موضوع؟» این پاسخ، فقط یک جواب ساده نبود، بلکه نقد صریح محتوای برنامه در دلِ خود برنامه بود. مقایسه این واکنش با واکنش‌های منفعلانه سایر میهمانان، تفاوت عیار میهمان آخر را نشان داد.

 در این قسمت، انگار قانون نیوتن در برنامه‌سازی اجرا شد: هر عملی را عکس‌العملی است. قیاسی که همیشه میهمانان را در موقعیت‌های معذب‌کننده قرار می‌داد، این بار ناخواسته خود را در همان جایگاه می‌دید.

 مهران مدیری نشان داد که دود هنوز از کنده بلند می‌شود. او با هوش‌مندی تمام، به جای دفاع از خود، به نقد فرم و محتوای برنامه پرداخت و با عباراتی که گاه شوخی و گاه جدی برنامه را «مبتذل» و قیاسی را «بی‌استعداد» خطاب می‌کرد، نوع متفاوتی از طنز را رقم زد؛ طنزی که در آن، مجری قربانیِ بازی خود شده بود.

 اپیزود نهایی، درس بزرگی بود تا نشان دهد فرمول‌های تکراری همیشه جواب نمی‌دهند، به‌ویژه وقتی حریف مقابل، استاد مسلم بازی‌گردانی در رسانه باشد.