چگونه زنان قوم دای در چین از مرغ پخته برای همسریابی استفاده می‌کنند؟

وقتی پسری به دخترِ فروشنده مرغ نزدیک می‌شود و قیمت را می‌پرسد، اگر دختر علاقه‌ای به او نداشته باشد، ممکن است بگوید: «اول بخور، بعد وزنش می‌کنیم» و در نهایت قیمت را دو برابر حساب می‌کند؛ رفتاری که راهی مودبانه برای رد خواستگار به شمار می‌آید.

اما اگر دختر از پسر خوشش بیاید، چهارپایه‌ای به او تعارف می‌کند و از او می‌خواهد کنارش بنشیند.

در این مرحله، پسر ممکن است بگوید: «ما دای‌ها ضرب‌المثلی داریم؛ غذا وقتی دو نفره خورده شود خوش‌مزه‌تر است و بار زندگی وقتی با هم برداشته شود سبک‌تر. اگر با هم غذا بخوریم، مرغ هم خوش‌طعم‌تر می‌شود.»

دختر نیز می‌تواند پاسخ دهد: «وقتی غذا را در خلوت می‌خوریم، خوش‌مزه‌تر است. اینجا خیلی شلوغ است؛ بیایید به جنگل ببریم و مرغ را آنجا بخوریم.»

سپس دختر و پسر، مرغ و چهارپایه‌هایشان را به دل جنگل‌های آرام می‌برند؛ جایی که می‌توانند احساسات خود را بی‌پرده با یکدیگر در میان بگذارند.

این نوع تعامل عاشقانه، به‌طور سنتی تنها از ۱۵ اکتبر تا فوریه سال بعد مجاز است و در فصل پرکار کشاورزی، از ۱۵ ژوئیه تا ۱۵ اکتبر، ممنوع است.

یکی دیگر از سنت‌های جالب «چوان گونیانگ» این است که پسران جوان هنگام غروب آفتاب پتویی دور خود می‌پیچند، چنان که تنها چشمانشان پیداست، سپس بی‌صدا در تاریکی آرام قدم می‌زنند، دختر مورد علاقه‌شان را انتخاب می‌کنند و کنار او می‌ایستند؛ به این امید که گفت‌وگویی آغاز شود و پیوندی شکل بگیرد.