جنجال دوقلو‌های به‌هم‌چسبیده مشهور در اینستاگرام که فیک از آب درآمدند!

عکس‌ها و ویدیو‌های والریا و کامیلا پر از ژست‌های جذاب، لباس‌های مد روز و لحظات روزمره با دوستان بود؛ سبک زندگی که انگار مستقیماً از یک ریالیتی‌شو مثل کارداشیان‌ها بیرون آمده. بسیاری از دنبال‌کنندگانشان فکر می‌کردند که با دو فرد واقعی طرف هستند و حتی کامنت‌های عاشقانه، پیشنهاد ازدواج و کمک مالی می‌گذاشتند.

اما چند روز پیش مشخص شد که همه چیز ساختگی است؛ والریا و کامیلا افراد واقعی نیستند، بلکه شخصیت‌های تولیدشده با هوش مصنوعی‌اند. این کشف باعث شد که بحث‌های زیادی درباره اخلاقیات استفاده از هوش مصنوعی برای ساخت چنین محتوایی بالا بگیرد.

این اتفاق بیش از ۲۰۰ سال پس از شهرت چنگ و انگ بانکر رخ می‌دهد. چنگ و انگ بانکر دوقلو‌های به‌هم‌چسبیده‌ای بودند که در سال ۱۸۱۱ در سیام (تایلند امروزی) به دنیا آمدند و با یک نوار غضروفی در ناحیه سینه به هم متصل بودند.

آنها به‌عنوان اولین دوقلوی به‌هم‌چسبیده که سلبریتی شدند، شناخته می‌شوند و سال‌ها در سیرک‌ها و نمایش‌های عجیب‌وغریب آمریکا گردش کردند. اما برخلاف آن دوران که مردم برای دیدن چنین افرادی پول می‌دادند و آنها را در قفس‌های چوبی نمایش می‌دادند، حالا والریا و کامیلا در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ جایی که نگاه‌ها و قضاوت‌ها بدون واسطه و گاهی خشن‌تر است.

دوقلو‌های به‌هم‌چسبیده واقعی شرایط بسیار پیچیده‌ای دارند. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که یک تخمک بارورشده به طور کامل تقسیم نشود و دو جنین یکسان (مونوزیگوت) به‌صورت ناقص جدا شوند. نتیجه‌اش تولد دو نوزادی است که بخشی از پوست، اندام‌ها یا حتی استخوان‌هایشان با هم جوش خورده. شیوع این وضعیت بسیار پایین است؛ در حدود یک مورد در هر ۴۰ تا ۵۰ هزار تولد زنده. بیشتر موارد اتصال در ناحیه قفسه سینه (توراکوپاگوس)، شکم (اومفالوپاگوس) یا لگن است و حدود پنج درصد در سر (کرانیوپاگوس) رخ می‌دهد.

تشخیص این مورد معمولاً در دوران بارداری با سونوگرافی ممکن است. زایمان همیشه با سزارین انجام می‌شود، چون خطراتی مثل عفونت، خونریزی شدید یا آسیب به مادر دارد. نرخ بقا پایین است؛ بسیاری در روز‌های اول پس از تولد از دست می‌روند و نرخ کلی بقا بین پنج تا ۲۵ درصد گزارش شده. تقریباً همه موارد با مشکلات پزشکی جدی همراه هستند؛ از مشکلات تنفسی و قلبی تا اختلالات گوارشی، اسکولیوز و ناهنجاری‌های اسکلتی-عضلانی. اغلب نیاز به جراحی‌های متعدد در طول رشد وجود دارد، از جمله اصلاح مشکلات ارتوپدی، اورولوژی یا نوروسرجری.

لونی سامرز، بنیان‌گذار بنیاد سلامت جنین، تأکید می‌کند که این وضعیت تقریباً صد درصد با بیماری‌های جدی همراه است و نرخ مرگ‌ومیر در ساعات اولیه تولد حدود ۵۰ درصد است. فقط حدود ۲۵ درصد از بازماندگان کاندید جراحی جداسازی می‌شوند. جراحی جداسازی بسیار پیچیده است؛ گاهی بیش از ۱۸ ساعت طول می‌کشد و نیاز به ده‌ها متخصص دارد. معمولاً تا ۹ تا ۱۲ ماهگی صبر می‌کنند تا نوزادان رشد کنند، مگر در موارد اورژانسی. موفقیت بستگی به محل اتصال دارد؛ اگر اندام‌های حیاتی مثل قلب مشترک باشد، جداسازی ممکن نیست یا خیلی خطرناک است. در ۷۵ درصد موارد، حداقل یکی از دوقلو‌ها زنده می‌ماند.

یکی از معروف‌ترین نمونه‌های زنده ماندن بدون جداسازی، ابی و بریتانی هنسل (Abby and Brittany Hensel) هستند. این دو خواهر آمریکایی در سال ۱۹۹۰ به دنیا آمدند و از کمر به پایین همه چیز را مشترک دارند؛ از جمله روده‌ها، مثانه، اندام‌های تولیدمثلی، یک کبد، یک قفسه سینه و سیستم گردش خون مشترک.

آنها دو قلب، دو معده، سه کلیه، چهار ریه (دو تا جوش‌خورده) و دو ستون فقرات دارند که در لگن به هم می‌رسند. در بدو تولد سه دست داشتند که یکی را جراحی کردند. ابی (سمت راست) حس سمت چپ بدن را ندارد و بریتانی (سمت چپ) حس سمت راست را، اما هماهنگی‌شان طوری است که مثل یک نفر حرکت می‌کنند؛ حتی رانندگی، شنا و تدریس هم می‌کنند.

ابی و بریتانی در سال ۱۹۹۶ در برنامه اپرا وینفری ظاهر شدند و بعداً ریالیتی‌شوی خودشان را در شبکه TLC داشتند. ابی در سال ۲۰۲۱ با جاش بولینگ ازدواج کرد و در سال ۲۰۲۵ با یک نوزاد دیده شدند، هرچند جزئیات بیشتری از این موضوع منتشر نشده. آنها هنوز در مینه‌سوتا زندگی می‌کنند و معلم کلاس پنجم هستند.

مورد دیگر لوری و جورج شاپل بودند که رکورد طولانی‌ترین عمر دوقلو‌های به‌هم‌چسبیده را داشتند. آنها از ناحیه سر به هم متصل بودند و بافت مغز مشترک داشتند. در سال ۲۰۰۷ جورج خود را به‌عنوان یک فرد ترنسجندر اعلام کرد و آنها اولین دوقلو‌های به‌هم‌چسبیده‌ای شدند که جنسیت متفاوتی داشتند. این دوقلو‌ها تا سال ۲۰۲۴ که در ۶۲ سالگی درگذشتند، زندگی کردند؛ لوری در بیمارستان کار می‌کرد و جورج خواننده شد. آنها همیشه مخالف جداسازی بودند.

پیشرفت‌های پزشکی مثل تصویربرداری سه‌بعدی، چاپ سه‌بعدی مدل‌های آناتومی و گسترش‌دهنده‌های بافتی، نرخ موفقیت جراحی‌ها را بالا برده است. بیمارستان گریت اورموند استریت در لندن بیشترین جداسازی موفق را انجام داده و از سال ۱۹۸۵ تا حالا ۳۸ مورد را مدیریت کرده است.

اما والریا و کامیلا با این واقعیت فاصله زیادی دارند. آنها زندگی واقعی دوقلو‌های به‌هم‌چسبیده را که پر از چالش‌های روزانه، درد مزمن، محدودیت حرکتی و نیاز به مراقبت تخصصی است، به یک نمایش جنسی تبدیل کرده‌اند. لونی سامرز این کار را نگران‌کننده می‌داند و می‌گوید که چنین محتوایی شرایطی با نرخ مرگ‌ومیر بالا و بیماری تقریباً صد درصدی را جنسی‌سازی می‌کند. او معتقد است که این کار رنج واقعی بازماندگان را نادیده می‌گیرد و احتمالاً کسی از این محتوا سود می‌برد.

منبع: روزیاتو