جنجالِ یوسف پزشکیان

محمد مهاجری در یادداشتی نوشت: آقای یوسف پزشکیان را یکسال و چندماه است می‌شناسم. به‌شدت متدین است و دلسوز. در رشته خود (فیزیک) دارای مدرک دکتری است و با سواد و صاحب نظر. دلسوز پدر است کاملا و علاقمند است به خدمت به کشور.

قبل از آغاز ریاست‌جمهوری پدر همواره کنار او بوده و هر آنچه در باره دولت گفته و نوشته می‌شود رصد می‌کند و طبیعی است که آنها را به اطلاع رئیس جمهور برساند و طبیعی‌تر آن است که مورد وثوق و اعتماد دکنر پزشکیان باشد و ختما تاثیرگذار بر او.

به همه اینها بیفزایید که او مشاور رسانه‌ای رئیس جمهور است و دست بر قضا قصه از همینجا شروع می‌شود.

نه آقای رئیس‌جمهور که بسیاری از مسئولان کشور، یا خودشان را استاد رسانه می‌دانند یا یک تیم رسانه‌ای دور خود جمع می‌کنند؛ و برآیند این همه آدم مثلا کارشناس، غالبا کمتر از صفر است.

رسانه چه علم باشد چه هنر باشد و چه مهارت باشد، باید ان را آموخت. علاوه بر آنکه سواد می‌خواهد، تجربه هم نیاز دارد و از آن بالاتر باید در خون و ذات آدم هم باشد. به کسی جسارت نشود؛ فراوانند افرادی که مدیر رسانه و حتی رسانه‌های بزرگ هستند و اینکاره نیستند و تاثیری در روند شکل‌دهی به افکار عمومی ندارند.

اینکه می‌بینید یک وزیر یا معاونش، نمایندگان مجلس، مدیران ارشد اجرایی، شخصیت‌های سیاسی و اجرایی دائما گاف می‌دهند و اشتباه‌شان هزینه درست می‌کند معنایش این است که خود را استاد رسانه و ژورنالیسم می‌دانند. بعضی از آنها، چون در حوزه کاری خودشان سواد و تخصص ندارند می‌خواهند از طریق ظهوز و بروز رسانه‌ای ضعف خود را بپوشانند. اما سرکنگبین صفرا می‌فزاید و معلوم می‌شود نه درآن تبحر دارند و نه در این.

خلاصه کنم. یوسف پزشکیان عزیز که برتری‌های او را در بالا نوشتم، در ماه‌های گذشته مکررا برای خود و پدر و دولت، هزینه تراشیده. اما در مواقعی که فقط خبری را نقل کرده (فارغ از تحلیلی که بر ان نوشته) کاملا موفق بوده است. اینکه او توییتی بزند و ساعتی بعد ناچار به توضیحش شود یا مطلبی بنویسد و سپس حاشیه و ابهام ایجاد شود، اسمش هرچه باشد "مهارت رسانه‌ای" نیست، آن هم در شریط جنگی امروز.

این را نوشتم، چون بسیار دوستش دارم.

محمد مهاجری