ترور لاریجانی، رازآلودترین اتفاق جنگ ۴۰ روزه بود!

محمد قوچانی در روزنامه سازندگی نوشت: ترور دیگر فرماندهان قابل پیش بینی بود و با کمال تاسف در غفلت ضد جاسوسی ایران آنان هدف قرار گرفتند. اما علی لاریجانی به عنوان چهره‌ای غیر نظامی و رجل سیاسی که صلاحیتش دوبار از سوی شورای نگهبان برای ریاست جمهوری رد شد به او موقعیتی متفاوت از دیگر رجال حکومتی داده بود. موقعیت سیاستمداری معتدل و مصلح که گرچه اصلاح طلب نبود، اما اصولگرایی افراطی هم محسوب نمی‌شد.

بازگشت او به حکومت نشانه‌ای از پذیرش تغییرات در جاکمیت تفسیر می‌شد. علی لاریجانی برای رسیدن به این موقعیت راهی طولانی طی کرده بود:از جانشینی سید محمد خاتمی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تا جایگزینی به جای محمد هاشمی رفسنجانی در صدا و سیما تا ریاست بر مجلس به جای غلامعلی حداد عادل که اصولگرایان را از متحد محمود احمدی نژاد به منتقد او بدل ساخت و از همه مهم‌تر متحد و موتلف حسن روحانی در برجام تا جایی که اتهام او نزد شورای نگهبان حمایت از دولت اعتدال بود.

گناه بزرگ لاریجانی برجام بود و به همبن بهانه جریان جبهه پایداری و سعید جلیلی همواره خصم او بودند و هستند.

انتصاب علی لاریجانی به دبیری شورای عالی امنیت ملی که محصول تفاهم رهبری و رییس جمهور بود نمادی از داوری ناروای شورای نگهبان در رد صلاحیت مردی تلقی شد که شایسته نامزدی ریاست جمهوری تلقی نمی‌شد، اما می‌توانست عالی‌ترین مقام امنیتی کشور باشد! و این تناقضی بزرگ بود که با وجود شهادت علی لاریجانی این پرونده نباید مختومه شود و شورای نگهبان پاسخگوی این پارادکس باشد. به خصوص با جوان شدن رهبری کشور و لاجرم تغییرات ناگزیر در ارکان حاکمیت باید آسیب شناسی این نهاد‌ها هم در دستور کار قرار بگیرد. می‌دانبم که رهبری پیشین هم از ظلم به بعضی نامزد‌های پیشین گله کرده بود و خواستار جبران آن شده بود، اما شورای نگهبان هرگز خطای خود را جبران نکرد. این جفا با شهادت علی لاریجانی مضاعف شد؛ وقتی دشمنان ایران به نام آنچه تغییر نظام سیاسی نامیدند با ترور علی لاریجانی عقل منفصل حاکمیت را نشانه گرفتند.

بدیهی است فهم دونالد ترامپ از تغییر رژیم آن قدر مضحک است که اساسا نباید آن را جدی گرفت، اما این پرسش همچنان بی پاسخ است که با حذف علی لاریجانی دشمن در پی چه چیزی بود؟ اخیرا ترامپ از جدال میانه رو و تندرو در ایران گفته است که ترفندی رسوای برای جنگ داخلی در حاکمیت ایران بیش نیست، اما نشانه‌ای آشکار از ریاکاری و دروغگویی ترامپ هم هست که به هنگام ترور علی لاریجانی مدعی شد رهبر واقعی ایران را کشته است.

آیا همین یک ترور کافی نیست که مقصود ترامپ از میانه روی و اعتدال گرایی را متوجه شویم؟ و در بازی او گرفتار نشویم؟ ترامپ بار‌ها گفته بود اگر چه ممکن است ایرانیان جنگاوران خوبی نباشند، اما مذاکره کنندگان درجه اولی هستند. از این لحاظ ترور علی لاریجانی از میان سیاسیون فقط با ترور قاسم سلیمانی از میان نظامیان قابل قیاس بود و از لحاظ محتوایی ترور هر دو تلاش برای انتقام از برجام هم بود که لاریجانی از ارکان آن و سلیمانی از تبعات پیروزی آن در صحنه منطقه‌ای بود.

تنها در پرتو برجام بود که محور مقاومت قدرتمند و ثروتمند می‌توانست برجا بماند و ترامپ از هیچ چیزی به اندازه برجام بدش نمی‌آید. ترامپ با حذف مذاکره کنندگان خبره ایرانی در پی آن بود که در جنگ پیروز شود، اما حالا که در نبرد با جنگجویان ایرانی پیروز نشده و دریافته است که ایرانیان در سلحشوری هم از سیاست ورزی کم ندارند با چراغ در پی دیپلمات‌های ایرانی می‌گردد! غافل از آنکه خود دیپلماسی را کشته است؛ چه پیش از جنگ، چه در جنگ ...

تردیدی نیست که حذف علی لاریجانی در جهت همین هدف ترامپ بود تا با حذف میانه رو‌ها در ایران جنگ را یکسره کند و، چون به قدرت تهاجمی خود غره بود در ترور مسوول اصلی مذاکرات تردید نکرد. اما نقش لاریجانی در پیوند رجال نظامی و رجال سیاسی ترامپ را خشمگین کرد و به جنایتی دست زد که جبران ناپذیر بود. پرونده ترور علی لاریجانی به عنوان یک مورد امنیتی و جاسوسی باید مفتوح بماند و از آن راز گشایی شود تا دامن زدن به این توهم که مذاکره مخالف مبارزه است روشن شود. گاهی مذاکره بهترین نوع مبارزه است و این مهم‌ترین میراث علی لاریجانی است که می‌شود در راه مذاکره شهید شد ...