چرا کنسرت «فرزاد فرزین» سوژه داغ طنز شد؟

پروژه‌ای که قرار بود تصویری متفاوت از اجرای زنده در موسیقی ایران ارائه کند، حالا با واکنش‌هایی روبه‌رو شده که فاصله زیادی با انتظارات اولیه سازندگان آن دارد. کاربران شبکه‌های اجتماعی با بازنشر بخش‌هایی از این اجرا، درباره کیفیت پرفورمنس، هماهنگی گروه نمایشی، حرکات دنسر‌ها و حتی کیفیت خوانندگی فرزاد فرزین اظهارنظر می‌کنند؛ واکنش‌هایی که در بسیاری از موارد از نقد معمول یک اجرای موسیقی فراتر رفته و به ساختن شوخی‌ها و ویدئو‌های طنزآمیز پربازدید رسیده است.

ماجرا از جایی حساس‌تر می‌شود که «جهان من» از ابتدا با یک تبلیغات معمولی معرفی نشده بود. حجم بالای تبلیغات، حضور اسپانسرها، پول پاشی به صفحات سینمایی و تأکید مکرر بر ابعاد بزرگ و متفاوت پروژه، سطح انتظارات را به شکل قابل‌توجهی بالا برده بود. قرار بود مخاطب با یک تجربه متفاوت و یک اجرای پرجزئیات مواجه شود؛ اتفاقی که حالا بخشی از مخاطبان در تصاویر منتشرشده، برداشت کاملاً متفاوتی از آن دارند.

در ویدئو‌هایی که از این پرفورمنس منتشر شده، یکی از اصلی‌ترین محور‌های انتقاد، ناهماهنگی میان اجزای مختلف اجراست. از حرکات دنسر‌ها و طراحی رقص گرفته تا ارتباط میان موسیقی، تصویر و اتفاقاتی که روی صحنه می‌افتد، بخش‌هایی از اجرا به سوژه شوخی کاربران تبدیل شده است. بعضی از کاربران معتقدند آنچه قرار بوده یک پرفورمنس حرفه‌ای و پرهزینه باشد، در نهایت بیشتر به یک نمایش کُمدی شباهت پیدا کرده است؛ نمایشی که ظاهراً قرار بوده جدی گرفته شود، اما حالا بخش‌هایی از آن با نگاه طنزآمیز بازنشر می‌شود!

موضوع دیگر، کیفیت خوانندگی فرزاد فرزین در بخش‌هایی از این اجراست. انتشار ویدئو‌هایی از خارج‌خوانی‌ها و آنچه کاربران فالش‌خوانی توصیف کرده‌اند، موج دیگری از انتقاد‌ها را به راه انداخته است. برخی مخاطبان با مقایسه انتظاراتی که از یک اجرای زنده حرفه‌ای دارند با تصاویر منتشرشده، درباره کیفیت اجرای صوتی خواننده سؤال مطرح کرده‌اند. در واقع، وقتی قرار است بخش بزرگی از هزینه و انرژی یک پروژه صرف جلوه‌های نمایشی شود، انتظار طبیعی مخاطب این است که کیفیت خوانندگی نیز در همان سطح قرار داشته باشد. هر چند فرزاد فرزین در ادامه اجرا بابت اجرای فالش از مردم عذرخواهی کرده و آنرا بخاطر تمام شدن باتری گیرنده خود دانسته است.

از طرف دیگر، حرکات نمایشی و استراتژی طراحی دنسر‌ها هم به یکی از سوژه‌های اصلی شوخی در فضای مجازی تبدیل شده است. کاربران با بازنشر سکانس‌های مختلف اجرا، به سراغ مقایسه حرکات گروه رقص با کلیپ‌های طنز و نمایش‌های کمدی رفته‌اند. همین موضوع باعث شده بعضی از ویدئو‌ها بیشتر از آنکه به‌عنوان بخش‌هایی از یک اجرای موسیقی دیده شوند، در قالب محتوای سرگرم‌کننده دست‌به‌دست شوند!

البته حاشیه‌های «جهان من» از زمان بلیت‌فروشی آغاز شده بود. توقف فروش بلیت، ابهام‌های مربوط به مجوز و سالن و همچنین اعتراض‌ها به قیمت‌گذاری، پیش از برگزاری اجرا‌ها فضای منفی قابل‌توجهی پیرامون این پروژه ایجاد کرده بود. بر اساس گزارش منتشرشده از سوی خبرگزاری ایرنا، قیمت بلیت‌ها در بازه ۸۰۰ هزار تا سه میلیون و ۹۰۰ هزار تومان قرار داشت و پس از توقف فروش، موضوع بازپرداخت بخشی از وجوه دریافتی به دلیل قیمت‌گذاری بالا و نامتعارف نیز مطرح شد.

در چنین شرایطی، انتشار تصاویر اجرا عملاً فصل تازه‌ای از حاشیه‌ها را رقم زده است. پروژه‌ای که با معرفی یک گروه بزرگ ۷۰ نفره و وعده تجربه‌ای متفاوت از ترکیب موسیقی، تصویر و پرفورمنس تبلیغ می‌شد، حالا در معرض قضاوتی قرار گرفته که بیش از هر چیز روی خروجی نهایی تمرکز دارد و مخاطبان فرزاد فرزین به آن میخندند!
 
نکته جالب اینجاست که فرزاد فرزین در سال‌های گذشته همواره تلاش کرده با استفاده از طراحی صحنه، جلوه‌های بصری و ایده‌های نمایشی، جایگاه متفاوتی در اجرای زنده موسیقی پاپ داشته باشد. حتی در گزارش‌های قدیمی‌تر درباره کنسرت‌های او، از تجربه‌های تصویری و طراحی صحنه به‌عنوان نقاط قوت اجراهایش یاد شده بود. اما همین سابقه حالا سطح توقعات را بالاتر برده و طبیعتاً مقایسه میان گذشته و پروژه جدید را هم جدی‌تر کرده است.

در این میان، مسئله فقط انتقاد از یک خواننده یا یک کنسرت نیست؛ بحث اصلی به فاصله میان تبلیغات و محصول نهایی بازمی‌گردد. وقتی یک پروژه با چنین حجم تبلیغاتی معرفی می‌شود و از آن به‌عنوان اتفاقی بزرگ در موسیقی پاپ نام می‌برند، مخاطب حق دارد درباره کیفیت تک‌تک اجزای آن قضاوت کند. هزینه بالا، اسپانسر‌های متعدد و تبلیغات گسترده نمی‌توانند جایگزین کیفیت اجرا شوند.
 
حالا «جهان من» به شکلی غیرمنتظره به یکی از سوژه‌های داغ طنز موسیقی در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است. بخشی از کاربران به نقد فنی اجرا پرداخته‌اند و گروهی دیگر با ساختن ویدئو‌های طنز و انتشار سکانس‌های منتخب، به استقبال حواشی آن رفته‌اند.
 
شاید مهم‌ترین سؤال برای فرزاد فرزین و تیم برگزارکننده این باشد: آیا خروجی نهایی همان چیزی بود که ماه‌ها برای تبلیغ آن هزینه شد؟ چون در نهایت، مخاطب نه تیزر‌های پرزرق‌وبرق را با خود به خانه می‌برد و نه تعداد اسپانسر‌ها را به خاطر می‌سپارد؛ آنچه باقی می‌ماند کیفیت اجرایی است که روی صحنه دیده است؛ و فعلاً تصاویر منتشرشده از «جهان من» بیشتر از آنکه برای سازندگانش تبلیغ کنند، خوراک تازه‌ای برای منتقدان و طنزپردازان فضای مجازی برای تمسخر فرزاد فرزین فراهم کرده‌اند.

منبع: بیلبورد فارسی