افشاگری‌هایی که تصور ما از ۳ چهره بزرگ تاریخی را تغییر می‌دهد

راستان| می‌گویند تاریخ را فاتحان می‌نویسند. اما به نظر می‌رسد که این یک روش وحشتناک برای نوشتن تاریخ باشد! چراکه خیلی وقت‌ها برنده‌ها دروغگویان بدنامی‌هستند.

به گزارش راستان، در این مطلب می‌خواهیم یک نکته را درباره آبراهام لینکن (Abraham Lincoln)، آلبرت انیشتین (Albert Einstein) و زیگموند فروید (Sigmund Freud) افشا کنیم. بیایید اول از همه به سراغ آبراهام لینکن برویم.

آبراهام لینکلن می‌خواست سیاه‌پوستان آمریکایی را بیرون کند

هجده ماه پس از جنگ داخلی، رئیس‌جمهور لینکلن کمیته‌ای از آزادگان را به کاخ سفید دعوت کرد تا بتواند در مورد آینده آنها صحبت کند. همان‌طور که ممکن است تصور کنید او با وجود اینکه گفته بود آمریکا آنها را پس از پیروزی شمال در آغوش خواهد گرفت، حمایت‌اش را از آنها ابراز نکرد.
در عوض، او از همه سیاهپوستان آمریکایی خواست که کشور را ترک کنند و یک مستعمره در جای دیگری تشکیل دهند.

او گفت: «ما و شما از نژاد‌های متفاوتی هستیم. ما بین خودمان تفاوت بیشتری نسبت به هر دو نژاد دیگر داریم.»

منظور او این بود که برای خیر و صلاح همه، سیاهپوستان باید آمریکا را ترک کنند و مثلا به لیبریا بروند. آنها همچنین می‌توانستند به آمریکای مرکزی بروند، جایی که لینکلن پیشنهاد کرد و کفت آن‌جا ثروت در انتظارشان است، چون آن مکان دارای معادن زغال سنگ فراوان است.

برای سیاهپوستان سخت بود، اما آن‌طور که لینکلن موضوع را جلو داده بود، اصرار بر ماندن «خودخواهی» بود. او می‌گفت: «سیاهان باید تمام اثرات بدی که حضورشان بر سفیدپوستان داشته را در نظر بگیرند. وضعیت فعلی ما را ببینید؛ یک کشور درگیر جنگ! مردان سفیدپوست ما گلوی همدیگر را می‌برند...، اما دیگر جنگی میان نژاد شما و ما نیست.»

لینکلن تلاش خود را برای اجرای این طرح ادامه داد و یک گروه اولیه را به آمریکای مرکزی فرستاد، اما زمانی که هندوراس، نیکاراگوئه و کاستاریکا همگی این طرح را رد کردند و تهدید به جنگ کردند، شکست خورد. لینکلن نمی‌دانست که به محض پایان جنگ داخلی، این دو نژاد با هم هم‌زیستی می‌کنند و این هم‌زیستی مطمئناً جداسازی کامل از طریق مرز‌های بین‌المللی را شکست داد.

آلبرت انیشتین سرعت صدا را نمی‌دانست!

در سال ۱۹۲۱، انیشتین از بوستون بازدید کرد و همراه با تحسین‌کنندگان مختلف‌اش بود که در ایستگاه قطار فردی به او یک چالش را پیشنهاد کرد. این رقیب یک کپی از آزمایشی را که توماس ادیسون در آن زمان برای کارمندان احتمالی صادر می‌کرد را به انیشتین ارائه کرد. این آزمایش سؤالاتی اساسی درباره جغرافیا و علوم بود.

مترجمی‌سوالات را به زبان آلمانی از انیشتین پرسید و یک سوال اولیه او را به خود مشغول کرد: «سرعت صوت در جو چقدر است؟» البته که این یکی از سوالات سخت بود، اما احتمالا شما هم انتظار دارید که یک دانشمند به راحتی به آن پاسخ دهد. انیشتین، اما نتوانست پاسخ دهد و گفت: «نیازی به بار کردن حافظه‌اش با این واقعیت خاص ندارد، چرا که پاسخ آن در هر کتاب درسی پیدا می‌شود.»

السا - همسر انیشتین- در این رقابت شدید با ادیسون، از همسرش حمایت کرد و گفت ادیسون صرفاً یک مخترع بود، در حالی‌که ذهن انیشتین با مشکلات فضا و کیهان مشغول است.

ناآگاهی انیشتین از این اطلاعات ابتدایی، به طرز وحشتناکی ما را به یادِ به دانش محدود یکی‌دیگر از شخصیت‌های تاریخی محبوب می‌اندازد که امروز نام‌اش نمادی از هوشمندی است: شرلوک هلمز.

در اولین رمان هلمز، واتسون متوجه می‌شود که این مرد نمی‌داند زمین به دور خورشید می‌چرخد. هلمز نوشته بود: «اگر دور ماه بچرخیم، برای من و کارم تفاوتی نخواهد داشت.»

زیگموند فروید کوکائین بازِ بزرگی بود

در دهه ۱۸۸۰، زیگموند فرویدِ جوان، طرفداران کوکایین بود. در واقع، حمایت اولیه او از کک احتمالا یکی از بزرگ‌ترین عواملِ ظهور آن به عنوان یک داروی تفریحی باشد.

در سال ۱۸۸۴، او “Über Coca” را منتشر کرد؛ تجزیه و تحلیلی از دارو که کاملاً بر اساس آزمایش شخصی او بود. فروید گفت که کوکائین به او برای افسردگی و سوء هاضمه کمک کرده و ممکن است برای افراد مبتلا به مشکلات قلبی کاربرد داشته باشد. او میگفت که کک غیر اعتیاد آور است و خودکنترلی را افزایش می‌دهد، اگرچه ممکن است به‌اندازه چای یا قهوه محرک نباشد.

توجه داشته باشید که فروید یک روانشناس پیش‌رو بود، نه متخصص در علم فارماکولوژی و در مورد بسیاری از چیز‌ها اشتباه می‌کرد. او در تحلیل خود، کوچکترین اشاره‌ای به پتانسیل کوکائین برای تسکین درد هم کرد، که قوی‌ترین کاربرد آن است و بیمارستان‌ها هنوز از آن استفاده می‌کنند.
اما راز بزرگ این‌جاست:

کنجکاوی صِرف نبود که باعث علاقه فروید به کوکائین می‌شد. او بابت تایید کوکایین توسط مجله‌ای به نام “Therapeutic Gazette” پول دریافت می‌کرد که علاوه بر پرداخت پول نقد، دارو را برایش تهیه می‌کردند. این مجله متعلق به شرکتی به نام پارک دیویس (Parke-Davis) بود. امروزه پارک دیویس بخشی از فایزر است.

منبع: cracked