مرضیه برومند: تا زمانی که از من دلجویی نکنند به تلویزیون بر نمی‌گردم

زمانی تلویزیون برای ما رسانه‌ای بود که امکان ارتباط با اقصی نقاط ایران را فراهم می‌کرد. اینگونه بود ناگهان برنامه‌ای مثل «کلاه‌قرمزی» در همه‌جا دیده می‌شد. برنامه‌هایی مثل «خانه مادربزرگه»، «مدرسه موش‌ها» «هادی و هدی» و کار‌های دوستان دیگر من، در تلویزیون پخش می‌شدند و در دورترین نقاط کشور دیده می‌شدند.

به این ترتیب، بچه‌هایی که امکان دسترسی به سالن تئاتر یا سایر امکانات فرهنگی را نداشتند، می‌توانستند از طریق تلویزیون با این آثار ارتباط برقرار کنند. اما وقتی این امکان از ما گرفته شده است، به هر دلیلی، دیگر نمی‌توانیم چنین ارتباطی را با بچه‌های سراسر ایران داشته باشیم.

ممکن است صداو سیما بگوید: «ما که مانع فعالیت شما نشدیم. حتی دعوت کردیم که بیایید، اما خودتان نپذیرفتید.» همین جا می‌گویم تا زمانی که از من دلجویی نشود، به تلویزیون برنمی‌گردم. چرا آخرین کاری که قرار بود برای تلویزیون انجام بدهم، فقط دو روز قبل از کلید زدن متوقف شد. من نمی‌توانم به‌سادگی از کنار این اتفاق بگذرم. انتظار دارم از من دلجویی شود و درباره آن اتفاق توضیح داده شود، تا زمانی که این دلجویی صورت نگیرد، حاضر نیستم برگردم.

من برخلاف بعضی‌ها که می‌گویند با این تلویزیون کار نمی‌کنیم، اصلاً چنین اعتقادی ندارم. تلویزیون خانه من است؛ مال من است و من باید در آن کار کنم. اما مسئولان هم باید بدانند که چه شرایطی باید فراهم بشود که ما برویم. 

منبع: ایسنا